Vacuüm

Net als zoveel mogelijk andere mensen zit ik al weken thuis.
Het leven speelt zich af achter voordeuren, in tuinen, op balkons.
Het concept van publieke ruimte is vervaagd,
van samenkomen,
van ontmoeten,
van recreatie.
Het concept van tijd is vervaagd,
van opstaan,
naar je werk gaan,
thuiskomen.
En langzaam vervagen we zelf ook een beetje.
Wie was ik ook alweer.
Vóór dit alles.
En waar is de ander?

Er was plots wel heel veel tijd om te tuinieren.
Om de badkamer opnieuw te betegelen.
Om de zolder op te ruimen.
Om eindelijk dat recept uit te proberen.
Om eindelijk dat boek te schrijven.
Om eindelijk te gaan sporten.
Om eindelijk dit.
Om eindelijk dat.
Rijendik stonden we strijdbaar bij de bouwmarkt.
Kochten we alle bloem op bij de supermarkten.
Bestelden we online nieuwe dure sportschoenen.

In de praktijk komt er niet meer van terecht dan een enkele gemotiveerde ochtend die langzaam zijn ambitie verliest, tot er alleen nog een schuldgevoel overblijft. En ook dat slijt op den duur.

In werkelijkheid zitten we vooral.
Met gebogen schouders.
Op niet-ergonomisch-verantwoorde stoelen.
Achter opgelichte schermen.
Zenden we uit en ontvangen we.
Dag in dag uit.
Dag in dag uit.
Dag in dag uit.
Ze vliegen voorbij en rijgen aaneen.
Ze verdwijnen in weken en inmiddels in maanden.

Het accepteren van de situatie is een rouwproces.
Ontkenning
Woede
Onderhandeling
Depressie
Aanvaarding.
Waar zit jij nu?
En in welke fase zit de ander?

Er is ooit een onderzoek geweest met een groep baby’s.
De helft werd gewoon door de ouders verzorgd.
Ze mochten lachen en knuffelen.
Liefdevol.
Van de andere helft mochten de ouders de baby’s niet aankijken.
Niet lachen en knuffelen.
Geen oogcontact.
Na een paar weken was de helft van de baby’s uit de tweede groep overleden.
Aan huidhonger.
Aan hunkering.

Stilstaand water bederft.
Meer hoef je eigenlijk niet te zeggen.

69984662_2435145073230587_6633049579572953088_n-1

Deze scene komt misschien wel, misschien niet, terecht in de theatertekst ‘NEDERLAND. Een teleurstellend kutland in Europa.’ Wil je met mij in gesprek over de toekomst van Nederland? Stuur me dan een bericht. Jouw mening doet ertoe.

Reacties zijn gesloten.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: